جام جهانی ۲۰۲۶، با شور و هیجان خاصی که به همراه داشت، موجب بحثهای ضروری دربارهٔ اهمیت دیاسپورا، استقامت افراد کمتوجه و قدرت ورزش شد. در جهانی که بر اساس محورهای فرهنگی مختلف شکافته شده، این تورنمنت یک لحظه بینظیر را برای تجربهٔ همزمان و معنادار افراد از زمینههای مختلف فراهم کرد.
پیشنهاد جنجالی اینفانتینو
اما پس از پایان این جشنواره جهانی، جیانی اینفانتینو، رئیس فدراسیون جهانی فوتبال، بمب سیاسی خود را در مراسم بعد از جشن منفجر کرد. او پیشنهاد privatization یا خصوصیسازی جام جهانی را با تزریق ۲۰ میلیارد دلار سرمایهٔ خصوصی ارائه داد که شامل همکاری با جیپی مورگان و Thrive Capital میشود؛ شرکتی که توسط جاشوا کشنر، برادر جارد کشنر، داماد دونالد ترامپ، مدیریت میشود.
این پیشنهاد نه تنها نگرانیهایی را دربارهٔ آیندهٔ فوتبال به وجود آورده، بلکه سوالات جدی دربارهٔ دموکراسی و شفافیت در فدراسیون جهانی را مطرح کرده است. آیا فوتبال، که به عنوان «بازی مردم» شناخته میشود، قرار است تحت کنترل نهادهای خصوصی و سرمایهگذاران بزرگ قرار گیرد؟
ضرورت نظارت مستقل
در این شرایط، نیاز به نظارت مستقل از سوی دولتها و سازمانهای غیردولتی احساس میشود، که بتوانند از حقوق و منافع مردم در این ورزش حفاظت کنند. آیا زمان آن رسیده که جوامع مختلف به این پرسش پاسخ دهند که آیا فوتبال باید به بازی ثروتمندان تبدیل شود یا همچنان باید به مردم تعلق داشته باشد؟
این تحولات، به وضوح نشان میدهد که فدراسیون جهانی فوتبال نیازمند یک بازنگری جدی است؛ چرا که ادامهٔ این روند میتواند به دیکتاتوری در قلب ورزش محبوب جهان منجر شود. آیا زمان آن رسیده تا به این وضعیت پایان دهیم و فوتبال را به مردم بازگردانیم؟
